Το Μιλάνο εξελίσσεται σε πραγματικό πόλο έλξης για εκατομμυριούχους και δισεκατομμυριούχους. Ο αριθμός των υπερπλούσιων κατοίκων αυξάνεται με ταχύ ρυθμό, σε τέτοιο βαθμό ώστε η πρωτεύουσα της Λομβαρδίας να ξεχωρίζει ως η ευρωπαϊκή «πρωτεύουσα του χρυσού».
Σύμφωνα με το World’s Wealthiest Cities Report 2025 της Henley & Partners, στο Μιλάνο ζουν περίπου 115.000 εκατομμυριούχοι και 17 δισεκατομμυριούχοι. Η πόλη κατατάσσεται 11η παγκοσμίως και 3η στην Ευρώπη ως προς τον απόλυτο αριθμό εκατομμυριούχων (υπολογισμοί που αφορούν αποκλειστικά ρευστό πλούτο, χωρίς ακίνητη περιουσία).
Πρόκειται, σύμφωνα με την Corriere della Sera, για συγκέντρωση που ξεπερνά ακόμη και ιστορικές μητροπόλεις-σύμβολα του πλούτου όπως το Λος Άντζελες ή το Παρίσι: ένας στους 12 κατοίκους είναι εκατομμυριούχος, γεγονός που καθιστά το Μιλάνο την πρώτη πόλη στον κόσμο ως προς το ποσοστό εκατομμυριούχων στον πληθυσμό.
Το 2025 καταγράφονται περίπου 10 νέες μεταφορές φορολογικής κατοικίας την ημέρα, καθώς από τους 3.600 εκατομμυριούχους που μετακόμισαν στην Ιταλία το προηγούμενο έτος, η συντριπτική πλειονότητα εγκαταστάθηκε στο Μιλάνο.
Από το 2014 ο αριθμός των εκατομμυριούχων αυξήθηκε κατά 24%, ενώ μόνο για το 2025 η Henley & Partners εκτιμά 3.600 νέες μεταφορές, δηλαδή περίπου 10 ημερησίως.
Γιατί επιλέγουν το Μιλάνο
Το φαινόμενο τροφοδοτείται από πολλούς παράγοντες: υψηλή ποιότητα ζωής, κεντρικός ρόλος στις χρηματοοικονομικές και επαγγελματικές υπηρεσίες, αγορά πολυτελών ακινήτων και ένα φορολογικό σύστημα που, αν και δεν είναι χαμηλής φορολόγησης για όλους, αποδεικνύεται εξαιρετικά ανταγωνιστικό για όσους διαθέτουν μεγάλα κινητά κεφάλαια και διεθνή εισοδήματα.
Ποιοι είναι οι «κροίσοι» του Μιλάνου; Επιχειρηματίες, μάνατζερ, αθλητές και μεγάλοι ξένοι επενδυτές. Υπερπλούσιοι που επωφελήθηκαν από το ευνοϊκό καθεστώς για τους νέους φορολογικούς κατοίκους, το οποίο εισήχθη το 2017 και αναθεωρήθηκε τα επόμενα χρόνια.
Ο ρόλος της φορολογίας
Από το 2026, όσοι μεταφέρουν τη φορολογική τους κατοικία στην Ιταλία έπειτα από τουλάχιστον 9 χρόνια στο εξωτερικό, μπορούν να επιλέξουν ένα καθεστώς κατ’ αποκοπή υποκατάστατου φόρου για τα εισοδήματα που παράγονται εκτός Ιταλίας.
Ο κρατικός προϋπολογισμός αύξησε το ποσό του υποκατάστατου φόρου από 200.000 σε 300.000 ευρώ για τα εισοδήματα εξωτερικού, καθώς και σε 50.000 ευρώ για κάθε μέλος της οικογένειας στο οποίο επεκτείνεται το καθεστώς.
Η ρύθμιση εφαρμόζεται σε φυσικά πρόσωπα που μεταφέρουν τη φορολογική τους κατοικία στην Ιταλία από την 1η Ιανουαρίου 2026, ημερομηνία έναρξης ισχύος της διάταξης.
Ουσιαστικά παραμένει ένας ενιαίος φόρος που αντικαθιστά τον φόρο εισοδήματος (Irpef), τις τοπικές προσαυξήσεις και τους φόρους περιουσίας επί των περιουσιακών στοιχείων στο εξωτερικό, επιτρέποντας εξαιρετικά ευνοϊκό φορολογικό σχεδιασμό για όσους διαθέτουν χρηματοοικονομικά εισοδήματα, μερίσματα, trust ή συμμετοχές εκτός Ιταλίας.
Τα εισοδήματα που παράγονται εντός Ιταλίας εξακολουθούν να φορολογούνται με το κανονικό καθεστώς.
Το ευνοϊκό καθεστώς
Σε αυτά προστίθεται και ένας ακόμη καθοριστικός παράγοντας: οι νέοι φορολογικοί κάτοικοι που εντάσσονται στο καθεστώς δεν καταβάλλουν IVIE και IVAFE, δηλαδή τους φόρους επί ακινήτων και χρηματοοικονομικών δραστηριοτήτων που κατέχονται στο εξωτερικό.
Πρόκειται για έναν από τους βασικούς λόγους που τα μεγάλα διεθνή κεφάλαια επιλέγουν το Μιλάνο ως ευρωπαϊκή βάση.
Η συνεχής άφιξη εκατομμυριούχων έχει ωθήσει προς τα πάνω την αγορά πολυτελών ακινήτων. Σε πολλές κεντρικές και ημικεντρικές περιοχές, η μέση τιμή ξεπερνά τα 6.000 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο, με πολύ υψηλότερες τιμές στις γειτονιές-σύμβολα της νέας αστικής ελίτ.
Το ακίνητο, πέρα από σύμβολο κύρους, λειτουργεί και ως εργαλείο διαφοροποίησης χαρτοφυλακίου σε ένα φορολογικό περιβάλλον που θεωρείται σταθερό.
Τι αλλάζει για τους υψηλόμισθους
Διαφορετική είναι η εικόνα για μάνατζερ και επαγγελματίες με υψηλά εισοδήματα. Το παλαιό καθεστώς των «impatriati» έχει περιοριστεί δραστικά: το 2026 προβλέπει βραχύτερες και πιο περιορισμένες ελαφρύνσεις, με αυστηρά κριτήρια ως προς το εισόδημα, την εξειδίκευση και τη διάρκεια παραμονής.
Αυτό μείωσε την ελκυστικότητα για τους «υπερ-αμειβόμενους», χωρίς όμως να επηρεάσει το ενδιαφέρον των καθαρών μεγάλων περιουσιών, που εστιάζουν κυρίως σε αποδόσεις και κεφάλαια.
Το 2026 το μοντέλο, παρά τη σκλήρυνση της flat tax, παραμένει ουσιαστικά ανέπαφο: όποιος φέρνει μεγάλα κεφάλαια βρίσκει βεβαιότητα, απλότητα και προβλέψιμο φορολογικό κόστος· όποιος ζει από εισόδημα εργασίας, πολύ λιγότερα.
