Η σύγχρονη γεωπολιτική θεώρηση μας υποβάλλει όχι απλά να επισκοπούμε τον παγκόσµιο χάρτη για να διακρίνουμε τι µας υπαγορεύει η φύση, αλλά τι µας συµβουλεύει η φύση να κάνουµε δεδοµένων των προτιµήσεών µας με βάση την αναγκαιότητα δηµιουργίας ενός συγκροτηµένου αναλυτικού εργαλείου για την εξέταση της εθνικής μας ασφάλειας στο διεθνές περιβάλλον. Όπως αυτό σήμερα ισχύει έχει να κάνει με τη λειτουργία ενός ανισόρροπου συστήματος στον χώρο με ανακατανομή ισχύος μέσα από τις αντιθέσεις που δημιουργούνται από την εφαρμογή πολιτικών στον χώρο.
Στην ανατολική Μεσόγειο οι τρέχουσες ενεργειακές εξελίξεις με τον εντεινόμενο τουρκικό αναθεωρητισμό, όπως αυτός εκφράζεται στη θάλασσα και στο έδαφος, μας ανησυχεί και υποβάλει την αντίδρασή μας, αφού προκαλεί διατάραξη της ισορροπίας που προϋποθέτει το διεθνές δίκαιο. Οι πρόσφατες εξαγγελίες του Ερντογάν για τη δημιουργία ναυτικής βάσης και βάσης μη επανδρωμένων αεραχημάτων στα κατεχόμενα διαμορφώνουν νέα δεδομένα, εντείνουν την επιθετική και επεκτατική πολιτική και διάταξη της Τουρκίας και δημιουργούν το πλαίσιο για άμεση, ουσιαστική και έμπρακτη διαχείριση της απειλής με μέτρο, ορθολογισμό και πράξεις. Αν συνδυάσουμε τις απειλές αυτές με την απόκτηση του στρατηγικού πυραυλικού συστήματος S-400, και την εμβέλεια της επισήμανσης των συστημάτων αυτών, με μία ενδεχόμενη τοποθέτηση ραντάρς μεγάλης εμβέλειας στη κατεχόμενη Κύπρο, αλλά και όπλων μεγάλης ακτίνας προσβολής στις βάσεις αυτές, τότε όχι μόνο εμείς αλλά και οι γειτονικές μας χώρες πρέπει να ανησυχούν, και ήδη ανησυχούν. Η εγκατάσταση τέτοιων συστημάτων όχι μόνο αυξάνουν τις επιχειρησιακές δυνατότητες των Τούρκων στην ανατολική Μεσόγειο αλλά και παρέχουν τη δυνατότητα απόλυτου ελέγχου και επιτήρησης στις θαλάσσιες ζώνες της Κύπρου και άλλων χωρών με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την γεωπολιτική επιρροή στον αμυντικό, οικονομικό και πολιτισμικό πυλώνα. Ας μην λησμονούμε εξάλλου ότι η Τουρκία επιλέγει στρατηγικά σημεία για την ανάδειξή της, σε περιφερειακή δύναμη μέσα από τη διάχυση της επιρροής της. Για τον σκοπό αυτό διατηρεί στρατιωτικές δυνάμεις στο Κατάρ, στη Σομαλία (Ερυθρά Θάλασσα), τα στενά των Δαρδανελίων που είναι στην επικράτειά της, και στην Κύπρο. Με τις εξαγγελίες αυτές θα ελέγχει πλέον εξ’ ολοκλήρου και τη θαλάσσια δίοδο μεταξύ Κύπρου Λιβάνου και Συρίας και ολοκληρώνει έτσι, συμπεριλαμβανομένου και της Λιβύης, τον έλεγχο των θαλάσσιων διόδων που της επιτρέπει έτσι να ελέγχει την ενδοχώρα στην Ασία και όχι μόνο, με σκοπό τη δημιουργία της δικής της περιφερειακής γεωπολιτικής της σφαίρας σε συνάρτηση και με τις χαρτογραφικές εξαγγελίες για την «Γαλάζια Πατρίδα» δεδομένα που προκαλούν γεωπολιτική αστάθεια.
Οι εξελίξεις αυτές διαμορφώνουν έτσι ένα πλαίσιο για ανάσχεση του τούρκικου επεκτατισμού με στόχο την ειρήνη, την ασφάλεια και τη σταθερότητα. Ως κυρίαρχο κράτος, ορθά αξιοποιούμε τις κοινές με μας ανησυχίες φίλιων κρατών, της Ελλάδας, του Ισραήλ, της Αιγύπτου και της Ιορδανίας αλλά και της Γαλλίας, με τις οποίες αναπτύσσουμε και ενδυναμώνουμε τις διμερείς και τριμερείς συνεργασίες. Για τη διαχείριση της πιο πάνω κατάστασης, και τις συνεχείς τουρκικές προκλήσεις θεωρώ ότι υπάρχει, η βάση, η κοινή απειλή, το αμοιβαίο όραμα για συνεχή ενδυνάμωση της περιφερειακής αυτής συμπόρευσης.
Για τον σκοπό αυτό, πρέπει να συντονίζουμε την αντίδρασή μας μέσα από συνεχή ανταλλαγή εμπειριών και πρωτίστως με την αξιοποίηση της αναπτυγμένης αμυντικής βιομηχανία του Ισραήλ, της Αιγύπτου και της Γαλλίας για τη διαμόρφωση κοινής αμυντικής ομπρέλας. Η μικρή Κύπρος με τις περιορισμένες στρατιωτικές δυνατότητες, αλλά πρωτίστως ως κυρίαρχο κράτος, οφείλει να εκμεταλλευτεί τις κοινές ανησυχίες με τις γείτονες και άλλες χώρες, όπως και πράττει επιτυχώς, και να εμβαθύνει τη διακυβερνητική αμυντική συνεργασία για την απόκτηση σύγχρονων οπλικών συστημάτων, ειδικά από το Ισραήλ, για τη διαμόρφωση «αντίπαλου δέους» με αποτρεπτική ισχύ και όχι φυσικά την «είσοδο» σε μια κούρσα εξοπλισμών. Η γεωγραφική εγγύτητα και οι κοινοί στόχοι έχουν ήδη θέσει τις βάσεις για ανεπτυγμένη και εξειδικευμένη συνεργασία. Αυτήν οφείλουμε να αναπτύσσουμε συνεχώς όχι μόνο διακυβερνητικά αλλά και μέσω της κοινοβουλευτικής διπλωματίας με στόχο την ανάπτυξη πνεύματος συνεργασίας και αμοιβαιότητας με τις φίλιες χώρες της περιοχής μας αλλά και στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ήδη η Ελλάδα και η Γαλλία έχουν εξαγγείλει αμυντική συμφωνία, για αμοιβαία αμυντική συνδρομή. Αυτό το νέο δόγμα, δημιουργεί νέα δεδομένα, για το κοινό όραμα ασφάλειας, ειρήνης και σταθερότητας στην ανατολική Μεσόγειο και πρέπει να αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση και για την Κύπρο, ειδικά με την Ελλάδα και με το Ισραήλ, μέσα από την εμβάθυνση της αμυντικής συνεργασίας. Ο ιστορικός, πολιτισμικός και ενεργειακός διάδρομος που διανοίγει η Γαλλία προς τη νοτιοδυτική Ασία μέσω Ελλάδας και Κύπρου αποτελεί την έμπρακτη ευκαιρία ανάσχεσης του τουρκικού αναθεωρητισμού που μαζί με τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, το Ισραήλ και την Αίγυπτο μπορούν να προκαλέσουν ρήξη στον επεκτατισμό της Άγκυρας και να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για την ασφάλεια και την ειρήνη σε μια επανενωμένη Κύπρο.
Ως Κύπρος και Ελλάδα οφείλουμε να ενισχύσουμε την μεταξύ μας συνεργασία, εμβαθύνοντας τη διαλειτουργικότητα των ενόπλων δυνάμεων και την κοινή συνδρομή που αναντίλεκτα είναι απόρροια της κοινής ταυτότητας ως ασπίδας στη συνεχή τούρκικη προκλητικότητα.
Ήδη τροχοδρομούνται πολλά παρά τις συνεχείς απειλές και με ορθολογισμό και με μέτρο οφείλουμε να οικοδομήσουμε σύγχρονη άμυνα κατανέμοντας για τον σκοπό αυτό τους δυνατούς και απαραίτητους πόρους στον προϋπολογισμό, ως αντίμετρο στην επιθετική πολιτική της Άγκυρας με στόχο την περιφερειακή ασφάλεια, ειρήνη και σταθερότητα σε κλίμα αμοιβαιότητας με γειτονικές και άλλες χώρες.
