Νιώθω πραγματικά πάρα πολύ ευλογημένη, γιατί περιστοιχίζομαι από μία πλειάδα εξαίρετων και αξιόλογων συνεργατών, που μας ενώνουν τα ίδια οράματα, οι ίδιοι στόχοι, το ίδιο πάθος, η ίδια αγάπη και η ίδια έγνοια για το Λευκόνοικό μας!
Όλοι και όλες, μεγαλύτεροι και νεότεροι σε ηλικία, συμπαρατάχθηκαν μαζί μας, από αγάπη, εμπιστοσύνη, σεβασμό, όρεξη για προσφορά, κυρίως, όμως, και το διατυμπανίζουν σε όλους τους τόνους, για το δικό μου χατίρι, για να είναι δίπλα μου, για να βοηθήσουν, να προσφέρουν ο καθένας και η καθεμιά ανάλογα με τις ικανότητες και τα προσόντα τους, κυρίως τα ακαδημαϊκά ή τα επαγγελματικά.
Την Παρασκευή, 17 Μαΐου 2024, πραγματοποιήσαμε την πρώτη μας προεκλογική συγκέντρωση στη Λευκωσία με μεγάλη επιτυχία. Στο οίκημα της Ο.Ε.Λ.Μ.Ε.Κ. Ήταν μια πολύ φορτισμένη εκδήλωση, με ανάλογο πνευματικό περιεχόμενο, με ανθρώπους που μίλησαν από καρδιάς, έμφορτοι από αγάπη και συγκίνηση, από έγνοια για το Λευκόνοικό μας.
Καταρχάς, η δρ Ειρήνη Παρασκευά-Ροδοσθένους, η για χρόνια αγαπημένη συνεργάτιδά μου, άρχισε να ψάλλει τον αναστάσιμο ύμνο «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ». Μαζί της ψάλλαμε όλοι και όλες. Μετά από ένα εγκάρδιο καλωσόρισμα από την ίδια, τηρήθηκε μονόλεπτος σιγή στη μνήμη των ηρώων μας.
Πρώτος χαιρέτισε τη συγκέντρωσή μας, ο κ. Κυριάκος Τρύφωνος, εκ μέρους της Επαρχιακής Επιτροπής του ΔΗ.ΚΟ. Αμμοχώστου, που στηρίζει την υποψηφιότητά μου και κατ’ επέκταση τον συνδυασμό μας. Τον ευχαριστώ για την τιμή που μου έκανε και για τα λόγια που είπε για μένα.
Στη συνέχεια, τοποθετήθηκαν και ανέλυσαν τις σκέψεις τους, αναφέροντας τους λόγους που παρατάσσονται δίπλα μας, η κ. Μάρω Εξηντάρη-Μήτσα, ο δρ Κυριάκος Ιωάννου, Επίτιμος Δημότης Λευκονοίκου, η κ. Λουίζα Σοφοκλέους-Κουντούρη, εκπροσωπώντας τη νέα γενιά, ο κ. Χρίστος Πίττας, και οι για επτά χρόνια συνεργάτες και συνοδοιπόροι μου, κ.κ. Γιαννάκης Σακαλλής και Θεόδωρος Πόππος.
Τους ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου για την αφειδώλευτη αγάπη, τα όμορφα πετάγματα της ψυχής τους, τα τόσο κολακευτικά για μένα λόγια, που αντικατοπτρίζουν τη δική τους ψυχική ανωτερότητα. Η ατμόσφαιρα φορτίστηκε επικίνδυνα, γι’ αυτό ανέλαβε χρέη πυροσβέστη, ο λαϊκός ποιητής μας, κ. Χρίστος Τζιαλλής, και μου έπλεξε το εγκώμιο, εξηγώντας γιατί στηρίζει τη Ζήνα που τη θεωρεί αδελφή του. Θυμήθηκε τα τερψιλαρύγγια, λέξη που έμαθε από μένα, και εδώ και επτά χρόνια παίζει μαζί της και με σατιρίζει.
Μετά από αυτή την ατμόσφαιρα, πώς να μιλήσω; Ένιωθα ότι δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη…Με έπνιξε η συγκίνηση. Με έπνιξε μεταφορικά η πλημμυρίδα της αγάπης και της αφοσίωσης όλων των αγαπημένων μου φίλων και συνεργατών. Ευχαρίστησα από τα βάθη της ψυχής μου όλους και όλες οι οποίοι/-ες μας τίμησαν με την παρουσία τους, αναφέροντας πόσο ευλογημένη θεωρώ τον εαυτό μου από τον Θεό που έχω δίπλα μου τόσους και τόσες αδελφικούς φίλους και αδελφικές φίλες που με εμπιστεύονται και στρατεύτηκαν στον κοινό μας αγώνα, το κοινό μας όραμα, την κοινή μας έγνοια. Τόνισα πόσο χαρούμενη είμαι που έχω δίπλα μου ανθρώπους που με αγαπούν. Τόνισα τη συλλογικότητα και την ομαδικότητα που κάνει θαύματα. Είμαστε στο εμείς.
Ασφαλώς, αναφέρθηκα για λίγο στο έργο της επταετίας, αλλά συνοπτικά αναφέρθηκα σε έργα και εκδηλώσεις που δεν μπορέσαμε να υλοποιήσουμε, λόγω μη επαρκούς πλειοψηφίας στο δημοτικό συμβούλιο. Αναντίλεκτα, ανέλυσα το όραμά μας για την επόμενη θητεία, με λογισμό και μ’ όνειρο, αναφέροντας διάφορες δράσεις που προγραμματίζουμε να υλοποιήσουμε με την έγκριση του νέου δημοτικού συμβουλίου. Δεν παρέλειψα, όμως, να τους παραπέμψω στην μπροσούρα που ετοίμασα για να δουν αναλυτικά τα οράματά μας, αλλά και τους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα μου αυτή την επταετία ως συνεργάτες και σύμβουλοι, συνοδοιπόροι, συμπαραστάτες από την Κύπρο και την Ελλάδα.
Ασφαλώς, δεν παρέλειψα να ευχαριστήσω την οικογένειά μου. Ξεκίνησα με τη σειρά που ήρθαν στη ζωή μου: από τον αδελφό μου, τον Γιαννάκη, τη νύφη μου, την Κατερίνα, τα αγαπημένα μου ανίψια, τον Αντώνη και τον Μέμνονα, σήμερα γιατρούς, και συνέχισα με τον Αριστείδη μου, τον σύζυγο και ομόζυγο, τον σύντροφο και συνοδοιπόρο μου, και τον Αντρέα μου που μπήκε τελευταίος στη ζωή μου και της έδωσε άλλο νόημα και άλλη σημασία.
Ο πρώτος που με φίλησε, μόλις τελείωσα ήταν ο αθεράπευτος έρωτας της ζωής μου, ο μοναχογιός μου, ο μονογενής μου, ο Αντρέας μου, για τον οποίο είμαι πολύ περήφανη! Ευχαριστώ την Παναγία μας γι’ αυτό το δώρο που μου χάρισε! Μας χάρισε με τον Αριστείδη μου!
Πριν κατεβώ από το βήμα, παρουσίασα τους συνεργάτες και τις συνεργάτιδές μου και για το Δημοτικό Συμβούλιο και για τη Σχολική Εφορία. Εκ μέρους τους, ανέλυσε τους λόγους που τους έκαναν να με υποστηρίξουν η δρ Ειρήνη Παρασκευά-Ροδοσθένους, την οποία θαυμάσαμε σε όλη την εκδήλωση για τον ευφρόσυνο, λαγαρό λόγο της και την αισθαντική φωνή της.
Με δύο χαρισματικές Λευκονοικιάτισσες πλάι μου, πληθωρικές σε ταλέντο, δεν μπορούσαν να μη διανθίσουν το πρόγραμμά μας με τραγούδια τα οποία αφιέρωσαν στη δήμαρχό τους. Η Μάρω μού αφιέρωσε τον Ύμνο του Λευκονοίκου μας, σε στίχους του Αντώνη Αντωνίου, του λαϊκού μας ποιητή που λατρεύουμε, και η Ειρήνη το τραγούδι «Αμμόχωστος», για να μας θυμίσει την αμμοχωσμένη πόλη μας, που τόσο αισθαντικά και με αβάστακτο πόνο ύμνησε η πνευματική μου μητέρα, μ. Κλαίρη Αγγελίδου, η Υπουργός μας.
Η εκδήλωσή μας που άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις για το υψηλό πνευματικό επίπεδό της, τελείωσε με δεξίωση, στην οποία οι φίλοι και οι φίλες μας απόλαυσαν τα μεσαρίτικα ζυμαρικά μας, την τσιπόπιτα, τα δάκτυλα των κυριών και τα πουρέκκια του χαλλουμιού, τα οποία μας ετοίμασε με πολλή μεράκι και τέχνη η καλή μου φίλη, κ. Παναγιώτα Κονναρή.
Η ευγνωμοσύνη μου ξεχείλισε! Ήταν όντως μια εξαιρετική βραδιά με πολλή αγάπη, ευφροσύνη και συγκίνηση!
