Καταρχάς, θα ήθελα να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου στους φίλους μου και τις φίλες μου που με εμπιστεύτηκαν και έθεσαν υποψηφιότητα στον συνδυασμό «Μονάχη έγνοια το Λευκόνοικό μας!»
Την περασμένη Πέμπτη, 25 Απριλίου 2024, υποβάλαμε τις υποψηφιότητές μας στην Επαρχιακή Διοίκηση Αμμοχώστου στο Παραλίμνι. Μαζί με μένα και τον σύζυγό μου, που είναι ο πρώτος συνεργάτης μου, αυτή τη φορά με συνόδευαν και οι υποψήφιοι του συνδυασμού μου οι οποίοι υποστηρίζουν την ανεξάρτητη υποψηφιότητά μου.
Τους και τις ευγνωμονώ όλους και όλες, τους φίλους και τις φίλες μου που με πλαισίωναν σε αυτή την ιερή για μένα στιγμή…Φορτίστηκα πάρα πολύ συναισθηματικά, ενώ ταυτόχρονα ένιωσα και μεγάλη χαρά και αγαλλίαση, γιατί θυμήθηκα πώς ήμουν το 2016, την πρώτη φορά που υπέβαλα την υποψηφιότητά μου για τον Δήμο Λευκονοίκου.
Την προηγούμενη φορά ήμουν μόνη με τον σύζυγό μου, ο οποίος με κουβαλούσε σε αναπηρικό καροτσάκι, γιατί λίγες μέρες πριν, τη μέρα που πήγαμε στην Επαρχιακή Διοίκηση Αμμοχώστου στη Λάρνακα για τον προέλεγχο, φεύγοντας, ένιωσα ότι το αριστερό μου γόνατο σαν να κόπηκε, και δεν μπορούσα να περπατήσω…Έπεσα στον δρόμο… Με σήκωσε ο σύζυγός μου. Πονούσα λίγο, αλλά μέχρι να φτάσουμε στις πρώτες βοήθειες του νοσοκομείου Λευκωσίας, χειροτέρευσε η κατάσταση…Δεν μπορούσα να πατήσω το πόδι μου…Έπαθα ρήξη μηνίσκου.
Τρεις μέρες κοιμόμουν στο σαλόνι μας στον καναπέ, αφού δεν μπορούσα να ανέβω τις σκάλες από τον πόνο. Την τέταρτη μέρα, με βοήθεια ετοιμάστηκα, ήρθε και η κομμώτριά μου στο σπίτι και με χτένισε, και πήγαμε στο Παραλίμνι για να υποβάλω επίσημα την υποψηφιότητά μου στον τότε Έπαρχο Αμμοχώστου. Με κατέβασε ο Αριστείδης, με κάθισε στο αναπηρικό καροτσάκι, μπήκαμε στο ασσανσέρ και ανεβήκαμε πάνω. Εκεί ήταν και ο συνδυασμός του συνυποψηφίου μου.
Εγώ μόνη μπήκα στο γραφείο του Επάρχου, ο οποίος ήταν ευγενέστατος, υπέβαλα την υποψηφιότητά μου, βγάλαμε και φωτογραφία, και βγαίνοντας έξω με έπιασε το παράπονο. Είδα και κάποιο φίλο, που ήταν εκπρόσωπος κόμματος, και λυπήθηκα κατάκαρδα…Μα εγώ, σκέφτηκα δεν πρόσφερα τίποτα στο Λευκόνοικο, και τώρα είμαι μόνη μου;
Τότε κατάλαβα πόσο λάθος ήταν, που για να μη διχάσω το Λευκόνοικο, δεν έβαλα δικό μου συνδυασμό, αφού είχαν ορίσει εκπροσώπους τους τα κόμματα, και αναφώνησα το «mea culpa», το δικό μου λάθος. Όμως, επειδή ήμουν σίγουρη ότι θα νικήσω, δεν άφησα τις κακές σκέψεις να με καταβάλουν.
Αυτά θυμόμουν την Πέμπτη και φορτίστηκα συναισθηματικά. Από μόνη μου την άλλη φορά, τώρα είχα μαζί μου ανθρώπους αξιόλογους και καταξιωμένους στον τομέα τους, με ήθος και ευπρέπεια, αρχοντιά και μεγαλείο ψυχής, έντιμους και ευυπόληπτους, ενάρετους και ακέραιους. Ανθρώπους που από αγάπη στην κωμόπολή μας, στάθηκαν δίπλα μου, με αγαπούν και με εμπιστεύονται, με τιμούν και με υποστηρίζουν.
Την ίδια ευγνωμοσύνη νιώθω και για τα υποψήφια μέλη της Σχολικής Εφορίας Λευκονοίκου, καταξιωμένους/-ες εκπαιδευτικούς δημοτικής και μέσης εκπαίδευσης ως επί το πλείστον, αλλά και δύο αγαπημένα μου άτομα που διαπρέπουν στον τομέα τους, οι οποίοι/-ες συμπαρατάσσονται δίπλα μας από αγάπη και εμπιστοσύνη. Με συγκινούν και με κάνουν ταυτόχρονα περήφανη με τη συμπόρευσή τους, γιατί πιστεύουν σε μένα και τους συνεργάτες μου, εκτιμούν το έργο που έχει συντελεστεί όχι μόνο τα χρόνια της δημαρχίας μου αλλά και όλες τις προηγούμενες δεκαετίες, όταν ήμουν Πολιτιστική Λειτουργός του Δήμου Λευκονοίκου και ετοιμάζαμε μαζί με αγαπημένους/-ες φίλους και φίλες, με εκπαιδευτικούς μας, τις εκδηλώσεις και τις εκδόσεις του Δήμου μας.
Σε όλους και όλες τους/τις συνοδοιπόρους μου σε αυτό το όμορφο ταξίδι, «χάριτας πολλάς ομολογώ!»
