Η πρόσφατη απόφαση του Υπουργείου Παιδείας να προχωρήσει σε αλλαγές στις εκπαιδευτικές περιφέρειες της επαρχίας Λάρνακας επαναφέρει στο προσκήνιο ένα χρόνιο πρόβλημα που ταλανίζει την τοπική κοινωνία: τον υπερπληθυσμό των σχολείων.
Οι αντιδράσεις των γονέων και των μαθητών δεν είναι τυχαίες ούτε αδικαιολόγητες. Αντιθέτως, αποτελούν την έκφραση μιας διαρκούς αγανάκτησης απέναντι στην αδράνεια του κράτους να αντιμετωπίσει το ζήτημα με ουσιαστικές λύσεις.
Εδώ και χρόνια προειδοποιείται η πολιτεία ότι η επαρχία Λάρνακας έχει επιτακτική ανάγκη από νέες σχολικές υποδομές. Ο πληθυσμός αυξάνεται, οι απαιτήσεις της σύγχρονης εκπαίδευσης μεγαλώνουν, όμως η Πολιτεία επιμένει σε προσωρινές και αποσπασματικές ρυθμίσεις.
Αυτή η προσέγγιση όχι μόνο δεν λύνει το πρόβλημα, αλλά δημιουργεί νέες ανισότητες και επιβαρύνει περαιτέρω τους μαθητές και τις οικογένειές τους. Αντί να επενδύουμε σε ουσιαστικές λύσεις, μεταθέτουμε το πρόβλημα από τη μία γειτονιά στην άλλη, χωρίς να παρέχουμε στους μαθητές το εκπαιδευτικό περιβάλλον που τους αξίζει.
Η κυβέρνηση οφείλει να σταματήσει τις προχειρότητες και να σχεδιάσει επιτέλους μια μακροπρόθεσμη εκπαιδευτική πολιτική για τη Λάρνακα. Η ανέγερση νέων σχολικών μονάδων δεν είναι απλώς μια επιλογή, αλλά αναγκαιότητα. Και ενώ υπάρχει διαχρονικό αίτημα για ανέγερση Περιφερειακού Λυκείου στη Δρομολαξιά, σε χώρο μάλιστα που ήδη έχει εξευρεθεί και χαρακτηριστεί ως χώρος για ανέγερση σχολείου, Περιφερειακού Λυκείου στην Ορμήδεια, δεύτερου Γυμνασίου στην Αραδίππου και έκτου Δημοτικού στην Αραδίππου, επίσης σε χώρο που είναι χαρακτηρισμένος ως χώρος για ανέγερση σχολείου, δυστυχώς κανένα από αυτά δεν βρίσκεται στο Μεσοπρόθεσμο Δημοσιονομικό Πλάνο της Κυβέρνησης 2024-2026.
Η έλλειψη χώρου στις σχολικές αίθουσες δεν επηρεάζει μόνο τη μαθησιακή διαδικασία, αλλά και την ψυχολογία των μαθητών, τη δυνατότητα εξατομικευμένης διδασκαλίας και τη συνολική ποιότητα της εκπαίδευσης.
Η παιδεία είναι δικαίωμα και όχι προνόμιο. Οι μαθητές της επαρχίας Λάρνακας δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως αριθμοί σε έναν δυσλειτουργικό μηχανισμό. Ούτε ως παιδιά δεύτερης κατηγορίας. Αξίζουν σύγχρονες σχολικές υποδομές, αξιοπρεπείς συνθήκες μάθησης και ένα εκπαιδευτικό σύστημα που να σέβεται τις ανάγκες και το μέλλον τους.
Η αδιαφορία δεν είναι πλέον αποδεκτή. Ήρθε η ώρα για πράξεις και όχι για άλλες καθυστερήσεις, ούτε υποσχέσεις.
*Βουλευτή ΑΚΕΛ Λάρνακας
