Στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Αγίου Δομετίου , πραγματοποιήθηκε στις 24 Απριλίου 2026, η ονοματοδοσία του κυκλικού κόμβου Έγκωμης – Αγίου Δομετίου σε «Τάσος Μάρκου» στην παρουσία του Υπουργού Εσωτερικών Κωσταντίνου Ιωάννου.
Ο Δήμαρχος Λευκωσίας, Χαράλαμπος Προύντζος, στον χαιρετισμό του τόνισε:
«Από σήμερα κάθε πολίτης που στο εξής θα περνά από τον κυκλικό κόμβο θα καλείται, έστω για μια στιγμή, να θυμηθεί και να αναλογιστεί το βάρος της ιστορίας που φέρει αυτό το όνομα.
Ας κρατήσουμε τη μνήμη του ως φάρο φωτεινό.
Ας αντλήσουμε δύναμη από το παράδειγμά του.
Και ας συνεχίσουμε, με πίστη και αποφασιστικότητα, τον αγώνα για μια Κύπρο ελεύθερη, επανενωμένη και ειρηνική.»
Από την πλευρά του, ο Υπουργός Εσωτερικών, Κωνσταντίνος Ιωάννου, υπογράμμισε:
«Ο Τάσος Μάρκου δεν ανήκει στο παρελθόν. Παραμένει επίκαιρος ως πρότυπο στάσης ζωής.»
Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η παρέμβαση του υιού του ήρωα, Πάρη Μάρκου, ο οποίος ανέφερε:
«Η ελευθερία δεν ήταν ποτέ δεδομένη. Κάποιοι πλήρωσαν το ύψιστο τίμημα για να μπορούμε εμείς σήμερα να στεκόμαστε όρθιοι. Η θυσία των ηρώων μας δεν είναι το τέλος μια ιστορίας αλλά η αρχή της ευθύνης των επομένων »
Η εκδήλωση συνεχίστηκε με το καλλιτεχνικό πρόγραμμα «Ωδή στον Τάσο Μάρκου», το οποίο ανέδειξε με ευαισθησία και σεβασμό το νόημα της ημέρας. Συμμετείχαν ο βαρύτονος Κύρος Πατσαλίδης και η Συμφωνική Μπάντα Δήμου Στροβόλου – Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου, υπό τη διεύθυνση του Γιάννη Μυράλη.
Την αφήγηση και επιμέλεια κειμένων είχε ο Κώστας Χαραλαμπίδης, ενώ την επιμέλεια οπτικού υλικού ο Μιχάλης Γεωργιάδης. Την καλλιτεχνική επιμέλεια υπέγραψε επίσης ο Κύρος Πατσαλίδης.
Ξεχωριστή στιγμή της βραδιάς αποτέλεσε η παρουσία του καταξιωμένου βαρύτονου Κύρου Πατσαλίδη, ο οποίος με την ερμηνεία και τη σκηνική του παρουσία συγκίνησε βαθιά το ακροατήριο, προσδίδοντας ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση στην εκδήλωση.
Η Λευκωσία, η τελευταία μοιρασμένη πρωτεύουσα της Ευρώπης, στέκει ως σύμβολο μιας ανοιχτής πληγής, αλλά και ως φάρος ελπίδας, ελπίδας για επανένωση, ειρήνη και δικαίωση. Σε αυτή την πόλη, όπου το παρελθόν και το παρόν συνυπάρχουν έντονα, η ευθύνη για τη διαφύλαξη της ιστορικής μνήμης και τη μεταλαμπάδευσή της στις επόμενες γενιές καθίσταται ακόμη πιο επιτακτική.
